Καλό Καλοκαίρι σε όλους!!!

Καλό καλοκαίρι σε όλους!!!

Μάλιστα....ένα μήνα χωρίς ούτε ένα ποστ...αυτό θα πει να έχεις έμπνευση.

Έμπνευση, η μητέρα της δημιουργίας και η ξαδέλφη της τεμπελιάς

Most Strange Penalty Kick Ever !

Για να ζεσταινόμαστε, εν όψει Euro...

I can't get no....

.....η φωτογραφία της εβδομάδας που μου έστειλε η Αλεξάνδρα. Χίππικες καταστάσεις, στην καλύτερη μεταφράζονται ως "έχω καεί και σε νοιώθω", στην χειρότερη ως σεξιστική διάκριση (πλύνε κανα πιάτο που θες και προεδρία). Ρε τι γίνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η μια γυναίκα, ο άλλος μαύρος, που.....στην χώρα όπου το δικαίωμα του να κάθεσαι ελεύθερα σε όποια θέση του λεωφορείου θέλεις αποκτήθηκε πριν από 40κάτι χρόνια. Καλπάζει προς το μέλλον η ομόσπονδη δημοκρατία. Και δεν την σταματάει τίποτα, ούτε καν η βρεγμένη σανίδα του Κώστα του Οικοδόμου.

Για τους υπόλοιπους, μην αγχώνεστε. Όποιος κι αν εκλεγεί, θα μας satisfy όλους.

"Big Sue"

Αυτός είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος πίνακας στην ιστορία της ζωγραφικής για εν ζωή καλλιτέχνη. Η "Μεγαλόσωμη Σου" όπως έγινε γνωστός ο πίνακας "Βenefits Supervisor Sleeping" του 85χρονου Λούσιαν Φρόιντ δημοπρατήθηκε από τον οίκο Christie's και "έπιασε" τα 33.6 εκατ. ευρώ.

Ο πίνακας χρονολογείται από το 1995 και απεικονίζει μια παχουλή δημόσια υπάλληλο από το Λονδίνο, την 51χρονη πλέον Σου Τίλεϊ, να κοιμάται γυμνή σε φθαρμένο καναπέ. Το μοντέλο πόζαρε για το ευτελές ποσό των 39 δολ. την ημέρα. Not bad at all.

Βιβλίο Προσώπων

Πλέον το "Ανεμολόγιο" υπάρχει και στο περίφημο Facebook. Εγκαίνια με διπλή παρουσία. Της ανεπίσημης ιστοσελίδας καθώς και με σχετικό group που έφτιαξε ο Χρήστος. Όσοι απολαμβάνουν το "Ανεμολόγιο" έχουν εδώ και λίγες ημέρες δυο ακόμη χώρους επικοινωνίας στην διαδικτυακή κοινότητα. Για να μπορούμε να πετάμε ο ένας στον άλλο καμιά χιονόμπαλα και διάφορες τέτοιες heavy metal καταστάσεις!!!

Παρουσιάστεεεε........ευρώ!

Κολοσσιαίο και πάλι το εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας, κάτι που δεν προκαλεί εντύπωση καθώς η Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια, σπανίως έχει βρεθεί εκτός της πρώτης πενταδας των παγκόσμιων πρωταθλητών στις αμυντικές δαπάνες. Μέχρι το 2015, θα ξοδέψουμε 26,74 εκ. ευρώ από τα οποία το ένα τρίτο θα πάει σε χρέη από προηγούμενες αγορές. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο για μια χώρα να παρουσιάζει αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις αλλά, όπως και πολλοί άλλοι, δεν θεωρώ ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την δαπάνη τεράστιων ποσών.

Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το πόσα (ξοδεύεις), το που (τα ξοδεύεις=καλύτερη προσφορά), τι (αγοράζεις=εξοπλισμό κατάλληλο και ανάλογο με τις ανάγκες της χωρας) και πως (διαμορφώνεις την οργανωτική/επιχειρησιακή λειτουργία του στρατεύματος). Τα στοιχεία, οι αριθμοί, αλλά και όσοι γνωρίζουν την κατάσταση στις Ένοπλες Δυνάμεις, περιγράφουν μια εικόνα αντίθετη του επιθυμητού αποτελέσματος.

Όλα τα παραπάνω καθώς και την ιδιαίτερη σημασία που έχει η σταδιακή αλλαγή (σε πιο επιθετικό) του στρατιωτικού δόγματος της χώρας από αμυντικό σε αμυντικό-αποτρεπτικό με στόχο να γίνει αποτρεπτικό, θα τα συζητήσουμε στην θεματική της Παρασκευής.

The Job - Για φαντάσου...

Επήγα

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ' επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ' ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σύντομα θεματική για τον μεγάλο Αλεξανδρινό.

Moment Of Truth

Σχετικά με το mail που μου στείλανε και ανέφερα στην εκπομπή για το τηλεπαιχνίδι που κρίνει αν ο παίχτης λέει αλήθεια ή ψέματα. Η προσπάθεια της Lauren Cleri για τα 200.000 δολάρια χρειάστηκε την παραδοχή εξωσυζυγικών σχέσεων, την προτίμηση σε άλλο άντρα, την αυτοκριτική και--αν ο σύζυγος είναι ελαχιστότατα σοβαρός--οδήγησε σε διαζύγιο (ίσως και κάτι άλλο λιγότερο πολιτισμένο).

Για άλλη μια φορά, οι αμερικάνοι τραβάνε τα όρια μεταξύ διασκέδασης και αξιοπρέπειας. Πάντα, βεβαίως, με την συμμετοχή καλοθελητών, που είτε τρελαίνονται να τα βγάζουν όλα στην φόρα είτε λατρεύουν να βλέπουν από την κλειδαρότρυπα. Από την άλλη, σκεφτόμουν το εξής: πόσα ζευγάρια μπορούν να επιβιώσουν ενός ανιχνευτή ψεύδους;

Ποιός ξέρει, μπορεί να είναι καλύτερα έτσι.

Οι δρόμοι του νερού

Το ένα δεν αρκεί, το άλλο δεν επαρκεί, το τρίτο δεν καλύπτει.....πολλοί τρόπόι για να ακυρώσουν ή να υποβαθμίσουν την σημασία μιας διαφορετικής νοοτροπίας ως προς την διαχείριση και την κατανάλωση του νερού. Ξεκίνησε κάπως αρνητικά στην εκπομπή αλλά τελικώς επικεντρωθήκαμε στην ουσία και καλύψαμε το χαμένο έδαφος. Που εκφράζεαι στο εξής: σαφέστατα και η εκάστοτε κυβέρνηση, το κράτος, η πολιτεία, οι δημόσιοι φορείς και επιχειρήσεις έχουν σημαντικά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στην κατασπατάληση του νερού που οδηγεί στην μείωση των υδάτινων αποθεμάτων. Κυριολεκτικά ταιριάζει η φράση "μια βροχή θα τους σώσει" καθώς αν οι μητέρα Φύση ανοίξει τους ουρανούς, το πρόβλημα μεταφέρεται για το μέλλον. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι και εμείς καθόμαστε απαθείς ή χανόμαστε στην λογική: ότι κι αν κάνω, τίποτα δεν θα αλλάξει.

Λάθος. Και μόνο η αλλαγή στην συμπεριφορά μας, θα μας οδηγήσει στην αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την αδιαφορία της πολιτείας. Όταν μια χώρα έχει αδιάφορη κυβέρνηση και αδιάφορους πολίτες τότε δεν πρέπει να περιμένουμε κανένα αποτέλεσμα. Τουλάχιστον αν η κυβέρνηση παραμένει αδιάφορη αλλά οι πολίτες ενεργοί, μπορούμε να αναμένουμε από αυτήν την τριβή να προκύψει μια θετική αντίδραση. Έτσι, όταν ακόμα και η ίδια η φύση δεν θα μπορεί να καλύψει το πρόβλημα (κάτι που όλοι οι επιστήμονες εκτιμούν για το μέλλον) τότε και το τελευταίο πέπλο "ενεργοποίησης και ενδιαφέροντος" της πολιτείας, θα σκιστεί σε χίλια κομμάτια. Γιατί προς το παρόν, χρησιμοποιεί και το πέπλο του αντιδραστικού πολίτη, εκείνου που σκέφτεται "αν δεν κάνει κάτι το κράτος δεν θα το κάνω εγώ". Μακράν το καλύτερο συστατικό εκμετάλλευσης στο πανάρχαιο μαγειρίο της εξουσίας.

Πρόσβαση

Αν μου ζητούσαν να περιγράψω την σύγχρονη εποχή με μια και μόνο λέξη-κλειδί, αυτή θα ήταν: πρόσβαση. Πρόσβαση στις τεχνολογίες, στις συμμαχίες, στο νερό....πρόσβαση σε εκείνα που επηρεάζουν την ζωή του ατόμου αλλά και της κοινωνίας.

Το παρόν και το μέλλον μας σαφέστατα και δεν χωράει σε μια λέξη. Ποιητική αδεία, όμως, αυτή η λέξη είναι--κατά την γνώμη μου--η πιο κατάλληλη για να περιγράψει το αιτούμενο του πολίτη της ψηφιακής κοινωνίας. Παράλληλα, αν θέλετε, δίνει και την περιγραφή του αιτούμενου από κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Τι ακριβώς επικυρώνουν με την μορφή νόμου οι κυβερνήσεις χωρών και το εκτελούν οι διωκτικές αρχές; Πρόσβαση στο ιδωτικό απόρρητο, στα προσωπικά δεδομένα. Διότι αυτό επιτάσσει η "διατήρηση του αισθήματος ασφάλειας" στην μετά τους Πύργους εποχή.

Πρόσβαση θέλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ, πρόσβαση θέλουν οι ΗΠΑ στις χώρες που συνορεύουν με την Ρωσία, πρόσβαση θέλει η Κίνα στην παγκόσμια αγορά, πρόσβαση θέλει ο ανακριτής στο dvd για τον Ζαχοπουλο, πρόσβαση αποκτούν οι bloggers στην πληροφόρηση, πρόσβαση θέλω κι εγώ στο Internet για να γράψω αυτό το κείμενο, πρόσβαση θέλετε κι όλοι εσείς για να το διαβάσετε...

Απεργίες Δημοσιογράφων

Ο χώρος μας είναι από εκείνους που συνεχώς βρίσκονται ανάμεσα σε πυρά. Κάνουμε κάτι, γιατί το κάνατε, δεν το κάνουμε, γιατί δεν το κάνατε. Έτσι και με την απεργία της προηγούμενης εβδομάδας. Απεργήσαμε, κακώς διότι δεν ενημερώσαμε τους πολίτες, αν δεν απεργούσαμε, τότε θα ακούγαμε χειρότερα. Εντάξει, δεν είναι τόσο απλοϊκά όσο τα παρουσιάζω τα πράγματα, είμαστε ένας χώρος με προνόμια και εξουσία (πολλοί λιγότερα απ' ότι οι περισσότεροι νομίζουν για τους περισσότερους δημοσιογράφους) οπότε το θεωρώ αναμενόμενο να συμβαίνει.

Γνώμη δική μου αλλά και αρκετών συναδέλφων (προφανώς όχι των περισσότερων) είναι ότι τις ημέρες των απεργιών, οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να είχαμε σε όλα τα ΜΜΕ ενημέρωση του κοινού για τα όσα σχετίζονται με την απεργία. Με δυο λόγια, απεργιακό δελτίο. Παράδειγμα με το ασφαλιστικό, να ενημερώνεται ο κόσμος για την συγκέντρωση (που σε αυτην την περίπτωση ήταν από τις πιο πολυάριθμες στην ιστορία των κινητοποιήσεων) για την συζήτηση στην Βουλή, για τα αιτήματα της απεργίας αλλά και για τα επιχειρήματα της κυβέρνησης.

Το απεργιακό δελτίο έχει συζητηθεί από τα μέλη της Ε.Σ.Η.Ε.Α. αλλά δεν έχει--όπως ανέφερα και πιο πάνω--ψηφιστεί ως τρόπος λειτουργίας των δημοσιογράφων σε τέτοιες περιπτώσεις. Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο αν γίνει θα έχει πολλαπλά οφέλη, που εξηγούνται από μόνα τους. Ελπίζω σιγά σιγά να το συμμεριστούν περισσότεροι συνάδελφοι ώστε να γίνει πράξη.

Βρετανικός συνδικαλισμός

Από την διαφημιστική εκστρατεία του UNISON, του μεγαλύτερου συνδικάτου της Βρετανίας, για προσέλκυση νέων μελών.

Άντε να πάρουν και καμιά ιδέα οι δικοί μας, γιατί από επικοινωνιακή τακτική....Και μην ακούω απόψεις του στυλ "ο κοινωνικός αγώνας δεν θέλει image-makers". Είδαμε και χωρίς αυτούς τι έχει καταφέρει.

Το βίντεο έστειλε ο Μιχάλης από Αγγλία

Αρθρογραφία

Μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική της κοινωνικής σκέψης/ανάλυσης (ή καλύτερα μη σκέψης/ανάλυσης) σκιαγραφεί ο συνάδελφος Κώστα Ράπτης στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ. Θέματα που τα έχουμε συζητήσει πολλές φορές στην εκπομπή και που αγγίζουν όλους μας.

Πολίτες, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, πολιτικοί, η σύγχρονη ελληνική κοινωνία μοιάζει ανίκανη να αρθρώσει σαφές και ισχυρό ορθό λόγο, αδιάφορη όπως φαίνεται να μαθαίνει από τα διδάγματα του παρελθόντος. Δεν είναι να απορείς που στην ταινία "Λέοντες αντί αμνών" ο πανεπιστημιακός λέει στον γοητευμένο από τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους φοιτητή του ότι "η πολιτική της σημερινής Ελλάδας κάνει την αμερικάνικη να μοιάζει με μελλοντική ουτοπία".

Αλλά οι εύκολες λύσεις προσφέρουν πάντοτε εύκολη παρηγοριά. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να καθοριστείς σε σχέση με το(ν) "άλλον(ν)". Συνεπώς, εκεί είναι το Σκοτάδι άρα εσύ παραμένεις στο Φως και μπορείς άνετα, έτσι όπως φωτίζει ο προβολέας της συνείδησης, να συνεχίσεις να παλεύεις με την σκιά σου.

Have you been to Greece?

Βράδυ Τρίτης...

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε "ξεφύγει" στην εκπομπή. Ίσα ίσα. Άλλωστε, τα όρια δεν ήταν ποτέ άκαμπτα ή ιδιαιτέρως αυστηρά. Και αυτό διότι πολλοί ακροατές που τα "τεντώναν" είχαν την ικανότητα στις επόμενες παρεμβάσεις τους να επιστρέφουν στο κοινό πεδίο κατανόησης που έχουμε διαμορφώσει αυτά τα δυομιση χρόνια.

Υπάρχει, όμως, και ένα σημείο πέρα από το οποίο δεν μπορείς να τα βρεις με τον άλλον. Ένα σημείο που αν κάποιος το περάσει, δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση στο μέλλον. Πέρα από εκείνο, χάνεται ο αλληλοσεβασμός. Και χάνεται και ο σεβασμός των ακροατών προς το πρόσωπο μου. Αν επιτρέψω τέτοια περιστατικά, τότε ο καθένας θα μπορεί να πράξει το ίδιο και να τα χρησιμοποιεί ως άλλοθι. Και σταδιακά, να μιλάμε στον αέρα μόνο για να μπινελικωθούμε.

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να θεωρεί ότι είμαι ότι χειρότερο υπάρχει αυτήν την στιγμή στο ελληνικό ραδιόφωνο. Και έχει κάθε δικαίωμα να μου το πει στα ίσα, στον αέρα. Όπως άλλωστε έχει ήδη συμβεί και σίγουρα θα συνεχισει να συμβαίνει. Αλλά αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να περνάμε σε ακρότητες και βρισίδι (ευχή για κάποιους αλλους). Ελπίζω όλοι σας να το αντιλαμβάνεστε αυτό και να το κατανοείτε.

Νέα Σελίδα...

...γυρίζει το διαδικτυακό Ανεμολόγιο. Πλέον, με αναβαθμισμλενο σχεδιασμό, λειτουργικότητα και αισθητική, καθώς επίσης και με την πρόσθετη δυνατότητα της δημοσίευσης άρθρων και ειδήσεων από τους ακροατές της εκπομπής, οι συναντήσεις μέσω του διδικτύου θα γίνονται στην διεύθυνση anemologites.com

Και πάλι να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που δούλεψαν για την δημιουργία και λειτουργία της ιστοσελίδας: τον Νίκο (που πρώτος δημιούργησε το διαδικτυακό Ανεμολόγιο), την Αλεξάνδρα (στην καλλιτεχνική επιμέλεια), την Αναστασία και την Σοφία (στην διαχείριση). Η νέα ιστοσελίδα θα συνεχίσει να προσφέρει καλύπτοντας ένα σημαντικό κενό, παρέχοντας σε ένα μεγάλο τμήμα των ακροατών την δυνατότητα να επικοινωνούν με την εκπομπή (και βεβαίως μεταξύ τους).

Καλοτάξιδη παιδιά!!!

Μετά από καιρό...

...ξαναρίχνουμε μια ματιά από την δημόσια κλειδαρότρυπα (αφού τα βγάζουν όλα στην φόρα)

Μεγάλε, κάτω από πόρτες περνάς;


Ρε άνθρωπε, έκανες το ανέκδοτο πραγματικότητα.


Η ομορφιά της αλήθειας...


...και η αλήθεια της ομορφιάς.


Και για το τέλος, κοντά μας η εγγονή του εφευρέτη ανελκυστήρων.

Ανθρώπων Έργα

Η χθεσινή συζήτηση δεν κύλησε ακριβώς όπως θα ήθελα. Αλλά αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Και τελικά, έτσι είναι καλύτερα. Είμαι πλεον υποστηρικτής της άποψης ότι ο διάλογος αποκτάει ζωή και κινείται από μόνος του, ξέχωρα από τους "δημιουργούς" του, εκεί που πρέπει να καταλήξει. Σαν εκ προοιμίου να ήταν ορισμένος να κατευθυνθεί στο συγκεκριμένο σημείο, πριν καν τεθεί το ερώτημα. Δεν ακούγεται και πολύ ορθολογικό αυτό αλλά δεν παύω να το πιστεύω ως επικρατούσα εκδοχή. Όταν ένα τόσο ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων προσπαθεί να συνδιαλλαγεί σε ένα τόσο περιορισμένο χρονικό όριο, είναι αστείο να πιστεύει ένας άνθρωπος ότι εκείνος γνωρίζει που πρέπει να πάει η συζήτηση. Είναι πολύ εύκολο να το κάνω αλλά το αποτέλεσμα θα είναι τελείως ανούσιο.

Με αφορμή, λοιπόν, την θεματική βραδιά, έκανα κάποιες παρατηρήσεις, όχι πρωτογενείς, απλώς ως μια επιπλέον επιβεβαίωση πραγμάτων που έχω ήδη διαπιστώσει. Υπάρχει, λοιπόν, μια πόλωση: είτε απομονωμένοι προσεγγίζουμε την κοινωνία μας με απόλυτο ελληνοκεντρικό κριτήριο, είτε διάπλατα ανοιχτοί, την προσεγγίζουμε μόνο σε συνάρτηση με τους "άλλους". Και φυσικά, εκείνοι που κινούνται στον συνδυασμό των δυο αυτών τρόπων σκέψης, επιδιώκουν συνήθως μάταια να πείσουν τους υπόλοιπους για την σύνθεση που δύναται να προκύψει.

Το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό μια κοινωνία να προσπαθεί να βελτιωθεί μέσα από την αυτοκριτική και την εσωτερική ματιά στις δικές της ιδιαιτερότητες και διακρίσεις (παραδόσεις, παρελθόν, πολιτισμικά στοιχεία, αγώνες, κατακτήσεις, θυσίες, λάθη, ελαττώματα). Σε καμία περίπτωση αυτό δεν αφαιρεί από την συγκεκριμένη κοινωνία την δυνατότητα να εξετάσει τον εαυτό της και μέσα από την σύγκριση, απόρριψη ή αφομοίωση των ιδιαιτεροτήτων και διακρίσεων άλλων κοινωνιών.

Πάντα πίστευα (και εκεί ήταν και είναι η μεγάλη μου διαφωνία απέναντι στις πολιτικές θεωρίες/ιδεολογίες) ότι δεν γίνεται να εξετάζεις την δομή της ανθρώπινης κοινωνίας μόνο με πολιτικά κριτήρια. Η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται σε σημαντικότατο βαθμό όχι μόνο από το περιβάλλον αλλά και από την ίδια την ανθρώπινη φύση. Σίγουρα ένας άνθρωπος διαμορφώνει στοιχεία του χαρακτήρα του με βάση το που/πότε γεννήθηκε και σε ποιο περιβάλλον κινείται. Αλλά στοιχεία της συμπεριφοράς και του τρόπου σκέψης/δράσης του διαμορφώνονται κι από την ορμέμφυτη φύση του. Είτε εκφράζονται ως ένστικτα, είτε ως παρορμήσεις, είτε ως φυσικές ανάγκες.

Με όσα, λοιπόν, στοιχεία της ανθρώπινης φύσης μπορεί κάποιος να βιώσει χ σημεία που τον ενώνουν με οποιονδήποτε άλλον, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη (αν θέλετε και σε οποιαδήποτε εποχή), υπάρχουν άλλα τόσα που τον διαφοροποιούν και τον οδηγούν στην σύγκρουση. Δεν απορρίπτω την πολιτική επιστήμη. Αλλά δεν θεωρώ ότι τα πάντα στην λειτουργία μιας κοινωνίας ορίζονται σε συνάρτηση οικονομικών σχέσεων, ταξικών ανισοτήτων ή εθνικών διαφορών.

Αυτό που ο Θουκιδίδης, δηλαδή, έγραψε για την διαχρονικότητα του Πελοποννησιακού του ή ο Μακιαβέλι απεικόνισε στον κυνισμό (ρεαλισμό για άλλους) του Ηγεμόνα.